CHECK DATES AND BOOK HERE
menphoneu

Het dagboek van Mary K

Het Mary K Hotel is in september 2011 geopend. Tijdens de verbouwing hebben we een dagboek bijgehouden. Lees hier hoe het Mary K Hotel is ontstaan.

27-06-2011

Het eind is in zicht
“Het is waar, ‘time really flies when you’re having fun’. Sinds deze week past mijn planning op een A4tje. Ja echt, één A4tje! Dat betekent dat het einde in zicht is, of het begin eigenlijk, of allebei. Nou goed, ik moet in ieder geval mijn stinkende best doen om alles op tijd af te krijgen. Hup hup, lekker hollen dus.

Leren delegeren
Als je in tijdnood komt moet je delegeren. Dat vind ik soms knap lastig. Ik doe liever alles zelf, dan weet ik dat het wordt zoals ik het voor ogen heb. Eerder in het proces heb ik aan den lijve ondervonden dat mensen niet in je hoofd kunnen kijken. Dat is soms maar goed ook. Maar ik heb geen tijd meer om alles zelf te doen. Deze controlefreak moet op anderen leren vertrouwen. Een mooie uitdaging al zeg ik het zelf.

Een droom komt uit
Het kleurenplan, de tapijtkeuze, de oude en nieuwe meubeltjes en de hele interieurbouw komen op dit moment samen. En nu maar hopen dat ik de plank niet net mis sla. Het is soms zo moeilijk om je voor te stellen hoe iets er levensgroot in 3d uitziet als je het in het klein op een plat blaadje hebt uitgekozen. Natuurlijk zijn er 3d beelden gemaakt, maar die kun je niet tot in den treure aan blijven passen als er weer wat verandert. Dus veel gaat op gevoel. Gelukkig ziet alles wat al af is in het pand er ongeveer precies zo uit als ik verwacht had. Het wordt echt supermooi. Wat is het moddervet om je droom letterlijk uit het stof te zien herrijzen!

Kunsthotel in ontwikkeling
De laatste tijd krijg ik veel positieve reacties op mijn plannen betreft het kunstgedeelte. Super leuk natuurlijk maar dan wil ik het ook waar maken. Ik leg de lat misschien een beetje hoog maar dan heb je ook wat. De gemakkelijke weg is achteraf altijd een beetje de jammere weg is mijn mening. Toch heb ik voor mezelf besloten dat een kunsthotel in ontwikkeling ook een kunsthotel is. Ik begin met een bijzondere en eigenzinnige inrichting. Met een aantal vaste items die door kunstenaars zijn gemaakt. Dit wil ik uitbreiden met meer elementen in de toekomst en wisselende exposities. Uiteindelijk komen daar cultureel- en kunst gerelateerde evenementjes bij. Maar dat moet zich nog vormen. Laat ik eerst maar zorgen dat er mensen kunnen komen slapen. Dat is wel een beetje belangrijk voor het tweede deel van het woord kunsthotel.

‘Wat’ gelere ecoverf
In de lijn van mijn filosofie over duurzaam bouwen wordt het gehele schilderwerk verricht met een ecoverf op basis van lijnolie, zonder oplosmiddelen. Door de lijnolie valt de verf echter wat geler uit dan andere verven. Wat houdt dat dan in, ‘wat’ geler? Ik bestel toch gewoon een RAL-kleur, die moet van alle verven hetzelfde zijn, zou je denken. Voordat ik het geheel voor de zekerheid in een ‘witter wit’ kon veranderen was de verf al besteld. Op hoop van zegen dus, maar het zal wel loslopen. Dan maar ‘wat’ geler. Dat trekt alle ledverlichting die ik heb wel weer recht. Daar moet je namelijk weer wat warms tegenover zetten. Laatst had ik trouwens een super interessant interview over ecolabels in de hotellerie. Over de zin en onzin, over de economische aspecten versus de menselijke en ecologische aspecten. De term ‘ecopeneur’ kwam ter sprake en was mij nog onbekend maar ik vond het een prachtige vondst.

Bouwvak: doorn in het oog
Al met al gaat Mary K best op rolletjes. Alleen de bouwvak is een doorn in mijn oog. Er moet van alles gemaakt worden voor het interieur en ‘opeens’ doen interieurbouwers ook aan bouwvak, flauw hoor. Ik heb net drie afmeldingen gehad van bouwers die het niet op tijd af kunnen krijgen. En toch, zou ik een aantal weken geleden in totale paniek zijn geschoten, nu denk ik: dit gaan we regelen. Niet alleen Mary K is gegroeid de afgelopen maanden, ik groei parallel mee.”

Een goede ondernemer die weet wat ze wil
Laatst vroeg iemand aan me of ik me al een hotelier voel. Mijn antwoord: ‘Nee’. Ik voel me meer een soort van projectleider of vormgever. Maar in de eerste plaats een ondernemer, die goed weet wat ze wil. En dat is best een tof gevoel. Als ik alle bouwers, op dit moment zo’n dertien stuks, op een rijtje boterhammetjes zie eten, krijg ik wel bizarre kriebels. Dit hotel wordt door hen gebouwd omdat ik dat ooit vurig gewenst heb. Ik hoop dat ik me zo sterk blijf voelen de komende weken want ze zeggen dat het venijn hem in de staart. Er zullen vast nog wat uitdaginkjes om de hoek komen kijken ben ik bang. Maar die gaan we tackelen en voor ik het weet sta ik op de dag van de opening te stressen over wat ik in godsnaam aan moet trekken.

02-05-2011

Eerste boekingen binnen
Met het terras-seizoen in volle gang is het goed toeven hier in Utrecht. Koffietje hier, roséetje daar en weer een BBQ ginder. Helaas zeg ik tegenwoordig het meeste af. Ik heb het te druk. Vorige zomer zat ik volgens mij elke ochtend op het terras. ‘Twee grote verkeerd en twee glaasjes water.’ Uurtje of anderhalf ouwehoeren en allebei ons weegs om een nieuw dagje te knallen.

Avontuur zoeken
Op die redelijk ‘stressvrije’ momenten denk je dat het leven altijd zo zal blijven. Je gaat ervan uit dat je in ieder geval alles wat belangrijk voor je is zal weten te behouden. Maar je weet nou eenmaal nooit hoe je leven er over een jaar uit zal zien. Ik vind het wel een sport om er voor te zorgen dat er zoveel mogelijk veranderingen in zitten een jaar later. Om zoveel mogelijk dingen gedaan te hebben zodat, als je heel veel later terugkijkt, je geen last hebt van ‘had ik maar’ gevoelens. Maar zelfs al doe je er bewust je best voor om avontuur te zoeken, dan nog weet je nooit van te voren wat het leven voor je in petto heeft. Mooi vind ik dat, dan heb je weer wat om over te ouwehoeren zo op het terras.

Nu is het nog een kantoorbaan…
“Maar, ehm, wat doe jij dan zo heel de dag?” In de vraag die een vriendin stelt klinkt ongeloof door. “Je bent altijd druk maar er is nog geen hotel? Ik kan me voorstellen dat je het dan pas druk hebt, als het er echt is.” Tja wat doe ik de hele dag? Dingetjes. Allemaal losse dingetjes die ervoor zorgen dat ik een kantoorbaan heb. Dat had ik niet zo voor ogen, vele uren achter de computer, gekromde rug, stijve nek, en weer een dagje zon gemist. En dat je daar dan moe van wordt, helemaal verrassend! Ik kan niet wachten tot ik 12 uur per dag rond mag huppelen in mijn Mary K. Heel gek idee dat ik dadelijk ga werken op een plek die ik zo door en door ken. Alles zit waar ik het wilde hebben, nou ja, zo ongeveer dan. Ik weet zelfs wat er achter de muren en onder de vloeren zit.

De mannen in witte overalls
En de leuke fase komt nu. Na alle ruwbouw, concept-ontwikkeling en grote installatie technische beslissingen is het tijd voor finetuning en afwerken. Volgende week gaan ze de tweede etage al stuken. Het dankbaarste werk ever in mijn ogen. Wat ziet een ruimte er anders uit nadat de mannen in witte overalls geweest zijn! Daarna kunnen de meubelmakers voor die verdieping al alles gaan inmeten. En beginnen met bouwen. Zo werken we netjes van boven naar beneden totdat als laatste ook de prachtige werfkelder klaar voor gebruik is. De bar inclusief apparatuur voor de kelder is zo goed als geregeld in samenwerking met een brouwer die helemaal binnen het Mary K concept past.

Bedden met ecodekbedden en ecokussens
En eindelijk heb ik voor bedden gekozen. Weliswaar niet helemaal groen geproduceerd maar wel passend binnen mijn budget. Daarop komen ecodekbedden en ecokussens en ik ga faitrade linnen huren bij een wasserij. Zo ben ik binnen mijn mogelijkheden wel trouw aan mijn groene hart.

Puzzelen met kamers en prijzen
Wat ik ook enorm fijn vind, is dat de nieuwe website in de lucht is! Weliswaar nog zonder boekingsknop maar ik moet eerst elke kamer goed bekijken en prijzen. Ze zijn allemaal anders en dus niet zo gemakkelijk voor elkaar in te wisselen. Daardoor maak ik het mezelf best lastig. Ik geef mezelf nog even tijd om eraan te puzzelen.

Mary K groeit
Al met al gaat het dus lekker. Ik zie het hotel groeien van een leuk kunst hotelletje met tweedehands meubels in het midden van de stad tot een luxe cultuurhotel met een groen hart op een toplocatie in Nederland.

De wereld binnen handbereik
Soms ben ik weleens bang dat er geen gasten zullen komen. Ik zou misschien wat meer aan marketing kunnen doen. Sociale media, je wordt er mee doodgegooid tegenwoordig. En inderdaad het is een super voordeel dat we in deze tijd hebben. De hele wereld binnen handbereik. Vanuit verschillende hoeken worden seminars gegeven om je er wegwijs in te maken. Toch houdt mij iets tegen, ik ben nog naar geen enkele goedbedoelde bijeenkomst geweest. Ik heb wel een twitter account, een LinkedIn profiel en een Mary K Facebookpagina. Die laatste vind ik wel leuk. Vooral om alle vrienden en familie op de hoogte te houden van de ontwikkelingen tijdens de verbouwing. Maar twitter? Wat moet ik in godsnaam twitteren dan? Ik neem me elke dag voor om morgen te beginnen. Zo nu ook, terwijl ik dit schrijf. Vanaf maandag ga ik het anders doen. Oehhh jammer, het is alweer maandag geweest. Twitter is mijn goeie voornemen, ik wacht slechts op het juiste moment.

Eerste grote boeking is binnen
Maar dan toch, zonder echt moeite gedaan te hebben, werd ik een aantal weken geleden gemaild met de aanvraag voor een grote boeking. Ik heb al eerder wat losse aanvragen gehad maar deze ging over een hele week. En de week erop kreeg ik er nog een. Ik word er spontaan zenuwachtig van. Echte gasten in Mary K. Dat is natuurlijk wel de opzet van dit hele avontuur, dat er daadwerkelijk gasten komen, maar een beetje spannend vind ik het wel. Ik hoop dat anderen mijn project net zo tof vinden als ik het zelf vind. Als alles goed gaat zit ik de eerste week van september al vol. De bouw heeft een maand vertraging opgelopen dus al met al zou ik deze klus precies op tijd moeten kunnen klaren.

Vegeteren in het zand
Nu ga ik eerst even vier dagen apathisch op het strand liggen. Ook al een verrassing dat ik daar na jaren backpacken, jungletracks, citytripping en nachtbraken van blijk te houden. Naast harde actie hoort blijkbaar totale rust, voor de balans. Vorig jaar ging ik een week. Ik weet nog dat ik de eerste twee dagen alleen maar voor me uit heb liggen staren naar de zee. Geen boekje, geen iPod, helemaal niets behalve een totale ‘nietsigheid’ in mijn hoofd. Nu ga ik weer voor lekker vegeteren in het zand. Al wil ik niet beweren dat er niet een klein beetje genachtbraakt gaat worden.

11-03-2011

Mary K maakt kilometers!
Tijd is een raar ding. Als je ergens op moet wachten gaat de tijd traag en slepend als een slak. Het voelt zelfs of ze stilstaat. Maar als je oneindige to-do-lists hebt om af te werken, lijkt de tijd meer een soort glibberige aal. Je hebt er totaal geen grip op en ze glijdt zo weg tussen je vingers. Het is nu ‘aalentijd’ bij Mary K.

Bouwstress, stopcontacten, tegels en meer
Dagen en weken vliegen voorbij en ik hol achter de feiten aan. De bouwstress slaat toe en ik moet beslissen. Beslissen waar de stopcontacten komen, welke tegels er geplakt gaan worden, gras of steen, licht of donker, links of rechts, oud of nieuw. De tijd van het uitstellen en het mijmerend leuke plannetjes smeden is voorbij. Er wordt gehakt, op dikke knopen, we maken kilometers.

Interieur bijna definitief
De interieurplannen zijn zo goed als definitief. De lijst met benodigde meubels is bijna af. Dan kan het grote verzamelen beginnen. Inkopen, opknappen en opslaan. De werfkelder en de receptieruimte staan wat ontwerp betreft nog een beetje open. Dat heeft onder andere te maken met de benodigde horecavergunningen. Daardoor weet ik nog niet precies wat er mogelijk is.

Gapend gat op plek ontbijttafel
Vooralsnog ligt daar waar de ontbijttafel komt te staan, een groot gapend gat voor me. Als ik ernaar kijk, zegt een klein stemmetje mij dat ik het een en ander enigszins onderschat heb. Jezus, wat een project! Eigenlijk ben ik blij met deze gezonde naïviteit. Als ik alles van te voren had geweten, dan was ik er misschien nooit aan begonnen namelijk.

Dit is de allermooiste kamer!
De bouwers gaan boven verwachting snel. Elke keer als ik ga kijken ben ik verrast. Op de eerste verdieping staan al bijna alle muren. Superleuk om te zien hoe de kamers gaan worden. Ik ga het liefst ‘s middags kijken, als de bouwers al weg zijn. Dan kan ik ‘onder de douche’ gaan staan, ‘op het bed’ gaan liggen of ‘aan het bureau’ gaan zitten. Gewoon om te kijken wat het doet. Hoe het licht valt en waar je leuke dingen met het interieur kan verzinnen. Sommige kamers lijken veel groter en andere juist weer kleiner. Maar bij elke kamer denk ik: ‘Dit wordt de allermooiste’. Ik kan me bijna niet voorstellen hoe veel geweldiger het nog is als de kamers dadelijk allemaal gestuukt zijn. Het wordt zo ontzettend mooi dit hotel.

‘Tuinfeestje’
De achtergevel en de aanbouw zijn nu tot op de fundering afgebroken. De achterkant van het pand ligt daardoor helemaal open. Daar rij je gemakkelijk door op en neer met een kruiwagen. Het uitgelezen moment voor een ‘tuinfeestje’ dus. Een mooie mail rondsturen met de belofte van wijn, bier en een winterbarbecue levert zo een groep van bijna 20 man op. Hartverwarmend vind ik het dat ze me komen helpen op hun vrije zaterdag, terwijl tuinieren nou niet ieders lievelingsklusje is. Maar het zonnetje scheen heerlijk en de ‘hout hakselaars’ hakten er lekker op los. Na 4 uurtjes knallen was de tuin leeg. Een vriendin van me had de hele barbecue bij mij thuis voorbereid dus we konden zo doorschuiven. Echt een heerlijke dag, met allemaal lieve vrienden die mijn Mary K droom graag met mij delen. Hiermee is voor mij de lente al begonnen is. Proost!

25-01-2011

Klaar voor de start?
Een paar weken geleden plofte er twee lijvige enveloppen op de deurmat. Het rood-witte logo lachte mij toe. Gemeente post, het is niet waar! En jawel, de vergunningen zijn verleend, hoera taart, hoera champagne! Het beste nieuwjaars cadeautje wat ik had kunnen wensen. Het Mary K Hotel gaat er komen en wel dit jaar nog. 2011 Wordt een topjaar. Niet dat ik hieraan heb getwijfeld maar wachten op iets wat je heel erg graag wil, duurt dan ook heel erg lang. Gek genoeg brengt elke stap verder een soort van kriebelende zenuwen met zich mee. Zenuwen en vreugde door elkaar. Daar wordt je bijna van misselijk van.

Nog voordat het hotel af is, was er al kunstzinnige bedrijvigheid op de Oudegracht. Een groep modestudenten van de academie in Arnhem zochten een locatie om hun presentatie filmpje te schieten. En zo zat op een maandagmorgen het pand vol met modellen en ontwerpers. Grimeurs bepoederde druk de mooie gezichten. De cameraman zocht druk naar verlengsnoeren en een begeleider riep wie wanneer ‘op’ moest. De ontwerpers stonden allen fronsend in hun toegewezen ruimte een decor te vormen. In de kelder was bijvoorbeeld een hotelkamer gemaakt met een stretcher en een televisie en op de eerste verdieping wapperde er allemaal witte lakens door de kamer. Het filmpje volgt later.

Sinds deze week is er ook bouw actie op de Mary K locatie. De slopers zijn hard aan de slag om er alle lelijkheid die er de afgelopen decennia ingeramd is, weer uit te trekken. Ik dacht voorheen dat slopen altijd op een soort rigoureuze lompe wijze gebeurde. Lekker rammen, beuken en kapot slaan. Ik was een beetje verbaasd toen ik vanochtend allemaal nette stapeltjes en bergjes aantrof. Hoe heerlijk dat ze het afval allemaal scheiden! Ijzer bij ijzer, hout bij hout, tapijt bij tapijt. Dit hebben we natuurlijk ook gewoon zo afgesproken. Dus ik heb eigenlijk geen idee waarom ik ervan opkijk.

De systeemplafonds, de rare muurtjes, tapijten, tl bakken, de gevaarlijke steile trappen en die vreselijke gele kleur waarin het hele gebouw ondergedompeld lijkt te zijn gaan eruit. Ze maken allen plaats voor een prachtig nieuw interieur. Een interieur wat het pand in mijn ogen ook verdient.

Beginnen betekent uiteraard ook keuzes maken. Dit is, werkelijk waar, een van mijn allerslechtste eigenschappen. De afgelopen maanden heb ik de meest uiteenlopende informatie verzameld. Collega hoteliers hebben me laten zien hoe ze een en ander aanpakken en hoe ze duurzaam ondernemen. Leveranciers hebben me hun producten getoond en ik heb ze grondig met elkaar vergeleken. Nu moet ik dus kiezen waar ik voor ga, met wie ik in zee ga. Welke duurzame toepassingen zet ik nu al in en welke kan ik nog uitstellen totdat ik geld verdiend heb. Dat valt niet mee. Vooral als je geen fouten wil maken. Ik ben genetisch belast met perfectionisme van het ergste soort. En er is niets zo naar als terugkijken en denken: “Oei dat had ik echt heel anders moeten doen.” Spijt is iets waar een mens eigenlijk niet aan zou moeten doen. Je kan dingen toch niet terugdraaien. Je kan je fouten wel zo goed mogelijk proberen te herstellen en er je lering uit trekken voor de volgende keer. Tja de volgende keer. Echt, als Mary K het succes wordt wat ik voor ogen heb, ben ik het aan mezelf verplicht om nog een hotel op te zetten. De tweede keer schud ik haar zo uit mijn mouw!

Ik ga maar weer eens wat plattegronden intekenen. En oh ja, zo een afspraak met de brouwer. En niet vergeten die parkeervergunning aan te vragen. Het is juli voordat je er erg in hebt.

18-01-2011

Here we go!
Finally, there they were; two huge thick envelopes with the unmistakable red and white logo on them. Mail from the city council which hopefully means: permits!!!

After six and a half months of wishing, waiting, hoping and praying. I am utterly delighted to announce that we have the permission to build you the amazing Mary K Hotel.

These last months we’ve been busy collecting loads of information about various products. Products that we can use to make this hotel a truly amazing place for our future guests.

And now it’s time to choose. To collect the best pieces. The most sustainable products. The coolest gadgets. Select the greatest artists. Mix all this brilliant stuff together and swirl it into something you’ve never seen before.

02-08-2010

Utrecht slaapt
Naar de blog www.amsterdamslaapt.nl van Vincent van Dijk

Mary K Hotel

Ik druk op de bel en de kolossale deur draait open. Vanuit de monumentale entree word ik door afbeeldingen op de muur naar de receptie geleid. Aangenaam verrast door het licht en de ruimte kijk ik om me heen. Dit art-hotel hangt vol met kunst van Utrechtse bodem. Het voelt gelukkig niet als een kille galerie maar meer als het thuis van een gezellige suikeroom met goede smaak.

Vanachter de balie komt een dame op me afgelopen en geeft me enthousiast een hand. ‘Meneer van Dijk?’ ‘Welkom, leuk dat u er bent!’
Nadat ik mijn sleutel heb ontvangen, ga ik opweg naar de tweede verdieping. Door bepaalde restricties vanuit monumentenzorg is er geen lift aanwezig in het pand, ‘maar ik draag uw koffer wel even naar boven, geen probleem!’ En daar gaat ze op haar hakjes.

Langzaam loop ik door het trappenhuis richting mijn kamer. Onderweg is er veel te zien dus ik neem mijn tijd. Door een glazen vloertje op de eerste kan ik de muurschildering van de verdieping onder mij bewonderen. Door alle verschillende kunstobjecten wordt ik naar boven geleid en voor ik het weet sta ik voor mijn kamer. De lift heb ik niet eens gemist. Ik steek mijn kaart in het slot en open de deur van de ‘Royal Rooftop Suite’.

Een grote kamer strekt zich voor mij uit. De lage zolderbalken, waarvoor ik al gewaarschuwd ben, herinneren mij eraan dat ik me in een 18de eeuws grachtenpand bevind. Voor mij geven 3 grote ramen uitzicht op de gracht.
Op de muren fladderen bizarre wezentjes rond die overgaan in de lampen aan het plafond. De vloer lijkt bedekt met mos maar als ik het voor de zekerheid even aanraak blijkt t toch gewoon hoogpolig tapijt te zijn. Ik plof op t gigantische bed neer op dit alles rustig in me op te nemen. Hoe langer je kijkt hoe meer je ontdekt. Echt alles doet mee in het ontwerp. Je kan je een hele tijd vermaken in een kamer als deze. Rechts staat een bubbelbad op een podiumpje. Tussen de balken staat een oud bureautje wat door witte hoogglanslak van plastic lijkt te zijn. Een verrassende goeie combinatie met de robuuste chesterfield bureaustoel die ervoor staat. Deze blijkt ook door een aantal fladderende wezentjes aangeraakt te zijn. Het bed is heerlijk zacht en de lakens ruiken frisgewassen als ik me omdraai. Aan de andere kant van de kamer bevindt zich een schuifdeur naar de badkamer. Alles is glanzend zwart betegeld met chique kranen, wasbak en toilet. De ruime inloopdouche heeft een gepolijste kiezelvloer. Er hangt een zandloper in de douche, dit blijkt een douchecoach te zijn. Door de hele kamer heen vind ik milieubesparende oplossingen en aanwijzingen. Als ik de hoteldocumentatie op het bureau doorblader, zie ik dat dit hotel een greenkey label heeft en erg haar best doet om, zoveel als mogelijk is bij een oud pand, energie neutraal te worden.

‘De 9 kamers zijn vormgegeven door verschillende Utrechtse artiesten’, vertelt de receptioniste, die overigens de eigenaresse blijkt te zijn, mij later. ‘Kunst en comfort staan op een gedeelde eerste plaats.’ Daarom heeft ze de inrichting van de kamers zelf gedaan zodat de routing klopt en er geen concessies worden gedaan m.b.t. het comfort. Daaroverheen hebben de kunstenaars hun talent kunnen botvieren, als ware de kamer een canvas waar ze hun 3D visitekaartje van hebben gemaakt.

In de openbare ruimtes van het hotel worden wisselende exposities gehouden. Hieronder vallen het trappenhuis, de receptie en ontbijtruimte, de tuin en de geweldige werfkelder die ook onderdeel van het hotel is. Deze wordt overdag als vergaderruimte verhuurd aan bedrijven en fungeert ’s avonds als lobby waar hotelgasten en stadsbewoners een borrel kunnen drinken.
‘Het hotel is een podium, een platform voor beginnend en gevestigd talent van onze stad. Ik wil kunst toegankelijk maken voor een breed publiek. Daarom bied ik kamers van verschillende prijzen en luxe aan, zodat mensen van verschillende achtergronden en budgetten kunnen komen genieten van al het moois dat ons stadje te bieden heeft’ ‘In samenwerking met verschillende culturele instellingen biedt ik arrangementen aan zodat je naast de hotelbeleving ook in de stad ondergedompeld wordt in kunst en cultuur. Utrecht heeft zoveel te bieden, dat mag gezien worden!’

Je kan wel merken dat deze dame haar hele ziel en zaligheid in dit hotel heeft gestopt. Haar enthousiasme werkt aanstekelijk en ik heb al een hele route door de stad uitgestippeld met alle must-sees en must-tries erop. Maar eerst neem ik plaats op een van de comfortabele banken waar ik mijn fairtrade koffie met huisgemaakte koekjes nuttig.

Er komen meer gasten inchecken en ze worden allemaal even enthousiast begroet. Een man in pak loopt naar de grote boekenkast, kiest een boek en loopt door naar de tuin om zich in op een schommel te installeren. Een jong Spaans koppel zit op een bank naast mij druk in een lonely planet te bladeren. Ze komen er niet uit en wenden zich tot de receptie waar ze uitgebreid op weg geholpen worden. Er komt een meisje binnen die meteen achter de balie kruipt om de eigenaresse een knuffel te geven om vervolgens haar werktenue voor te knopen en vrolijk aan de slag te gaan.

Het Mary K Hotel is een kleinschalig art hotel aan de Oudegracht in Utrecht. Ze biedt verschillende typen kamers ingericht door Utrechtse kunstenaars. De ontbijtruimte en receptie zijn samengevoegd en grenzen aan de tuin. In de werfkelder is het Mary K café gevestigd waar overdag vergaderd wordt en ’s avonds hotelgasten en stadsbewoners samen komen voor een drankje en een borrelhapje. De catering is zoveel als mogelijk biologisch. Het personeel is persoonlijk en enthousiast en weet alles over de culturele agenda van de stad. Er is eigenlijk te veel te zien voor een nacht dus zeker een aanrader voor een langer verblijf.

24-06-2010

Hallo droombaan!
Het is gewoon het allermooiste pandje in Utrecht. Op de allerbeste plek. Elke keer als ik er langs fiets, tik ik haar even aan. Of aai ik over de deurknop. Of tuur ik eventjes door het raam naar binnen. Wat een geluk dat ik je toevallig heb gevonden tijdens mijn eindeloze zoektocht op internet.

Er moet nog ongelofelijk veel gebeuren voordat dit monumentale juweeltje 9 kamers en een werf café kan huisvesten. Maar dat komt goed, alles komt goed, wij van Mary K maken er iets fantastisch van! Het is reuze fijn om in de wij-vorm te praten. Alsof je een kundig team om je heen hebt staan dat overal alles vanaf weet en je van A tot Z bij de hand kan nemen als nieuwbakken onderneemster. De waarheid is wat griezeliger. Ik ga het helemaal alleen doen. Of eigenlijk ben het helemaal alleen aan het doen. Super stoer vind ik stiekem, maar daardoor niet minder spannend. Gelukkig heb ik een stel kundige mensen achter me staan die me kunnen adviseren. En ben ik nog meer kundige mensen om me heen aan het verzamelen die dat ook kunnen. Ik heb netwerken altijd als een redelijk vies woord beschouwd, maar het is best leuk eigenlijk.

Terugkijkend heb ik van jongs af aan al een eigen zaak willen runnen. Op mijn 18de stond ik vol goede moed bij de KvK omdat ik een jeugdherberg wilde beginnen. Dit plan is even naar de achtergrond verschoven omdat er gestudeerd moest worden. Na nog een tweede studie, een paar verre reizen en veel horeca ervaring kwam de wens als vanzelf weer bovendrijven. ‘Ik moet gewoon even een baan vinden die het midden houdt tussen horeca en interieur vormgeving waarbij ik er elk jaar een paar maandjes tussenuit kan peren.’ schreef ik toen ik in 2008 terugkwam uit Zuid-Amerika. Dat ertussenuit peren zal nog even op zich moeten laten wachten maar de baan heb ik. En ik heb een best leuke baas!